Syjonizm religijny
Ruch neoortodoksyjny i syjonizm religijny są bardzo podobne i zbliżone do siebie. Głównym mistykiem syjonizmu religijnego był rabin Abraham Kook. Oprócz religijnego syjonizmu w protestantyzmie istnieje syjonizm chrześcijański. Zastanawiając się nad syjonizmem duchowym, można wydedukować, że w zamyśle działania ma na celu odrodzoną tożsamość żydowską, „odświeżenie” języka hebrajskiego oraz stworzenie i propagowanie literatury w języku hebrajskim.
Syjoniści religijni dążą także tworzenia szeroko pojętej kultury w języku hebrajskim. Jak wiadomo, nurt ten często spotykał się z dużą krytyką z różnych kierunków. Krytykowali go zarówno Żydzi działający w innych ruchach jak i przedstawiciele ruchów całkowicie nie żydowskich. Religie zawsze budzą wiele emocji, przemyśleń i konfliktów, tak było jest i będzie. Łącząc religię z polityką nie trudno z góry przewidzieć, że będzie to „mieszanka” dość kontrowersyjna i burzliwa w działaniu.
Definiując ogólnie syjonizm religijny można powiedzieć, że dzięki wierze i skupieniu większej uwagi na duchowej sferze i potrzebach ludzi, doprowadzi się do przyjścia do Izraela Mesjasza. Do tego dążą główne cele i założenia syjonizmu religijnego. Obok syjonizmu stopniowo tworzył się postsyjonizm. Narodowa Partia Religijna działała do dwutysięcznego ósmego roku, w między czasie tworzyła koalicję z Izraelską Unią Narodową, następnie stała się częścią ugrupowania prawicowego, które w tłumaczeniu nazywało się „ Żydowski Dom”.